Po pierwsze rozpoznaj prowokatora. Są osoby, które lubią się sprzeczać i takie, które czekają na Twoje nieprzemyślane, nazbyt emocjonalne reakcje, by prowadzić swoje gierki bądź uzasadnić swoje niecne intencje czy zachowania. Musisz przy tym odróżniać osoby złośliwe i nieuczciwe od zwykłych graczy, którzy prowokują dla zabawy, czasem wręcz jest to ich sposób na nawiązanie znajomości bądź rozpoczęcie nowego tematu rozmowy.

Widząc, że ktoś Cię prowokuje zachowaj spokój i dystans. Jeśli masz do czynienia z większym towarzystwem i prowokatorowi nie zależy na konkretnej osobie, ale ogólnie, by zrobić tzw. dym, to trzymaj się z daleko od takiej osoby. Powiem brutalnie: niech sobie znajdzie inną ofiarę.
Jeśli już natomiast uweźmie się na Tobie, nie wchodź nazbyt w interakcje. Odpowiadaj krótko, zdawkowo. Jeśli posuwa się nazbyt daleko, za całą mocą oświadcz o swym braku woli kontynuacji wysłuchiwania, rozmawiania, przebywania z daną osobą.

A prowokatorami-misjonarzami jest trochę inaczej. Są to osobnicy podobni nieco do starożytnego filozofa Sokratesa. Pytają, niby z zaciekawieniem, przytakują, potem znowu pytają... w gruncie jednak dążą do wyłapaniu sprzeczności w Twoich wypowiedziach. Najlepiej przejąć ich strategię. Tzn. stać się pytającym.

W przypadku spraw urzędowych, państwowych i innych formalnych, gdy masz do czynienia z osobą nieżyczliwą, gburliwą itd... po prostu załatwiaj swoje sprawy. Ignoruj emocjonalną otoczkę, którą emanuje dany osobnik - nie rezygnuj też ze swoich celów, jeśli racja jest po Twojej stronie. Wszelkie zaś uchybienia w swoich podaniach, wnioskach, petycjach itd. musisz poprawić. Bez grymasów i urągania - mimo frustracji i niezrozumienia dla bzdurnych przepisów i formalności.