Bardzo ciężko jest się pogodzić ze śmiercią, gdyż jest ona nieodwracalna. W pierwszych chwilach po tragedii najlepiej jest wyrzucić z siebie wszystkie kłębiące się w duszy emocje. Warto się wypłakać, wykrzyczeć, coś zniszczyć (np potargać gazetę). Mimo bezsensowności tych zabiegów to naprawdę przynosi chwilową ulgę.

Zdaj się na przyjaciół. Rozmowa z dobrym znajomym albo z kimś, kto już coś takiego przeżywał - pomaga. Osoba taka zrozumie wszystkie te emocje, które w nas zalegają. Można się na niej oprzeć podczas ataku płaczu, wygadać się, powspominać. Rozmowa na temat zmarłej osoby także jest ważna. Wspomnienia, szczególnie te dobre, nie tylko wywołują łzy, ale i uśmiech.

Jeśli jesteś wierzący - módl się albo idź do kościoła. Rozmowa z Bogiem, wstawiennictwo za zmarłym daje poczucie, że śmierć nie jest tak ostateczna na jaką wygląda. Można też porozmawiać z księdzem, który spojrzy na to z trochę innej perspektywy niż my, pogrążeni w smutku i poczuciu beznadziejności.

Poczekaj do pogrzebu. Pochówek sprawia, że człowiek przestaje czuć tak wielki niepokój. Jest swoistym pożegnaniem, ostatnim uczynkiem dla zmarłego.