Dokładnie nie ma kobiet brzydkich są tylko niezadbane. Czasem warto poprosić przyjaciółkę czy kogoś innego z rodziny o opinie na temat naszego wyglądu.Rzeczywistość może zszokować, ale to tylko pierwszy krok do bycia piękniejszą kobietą ;)

Bycie kobietą , to świadomośc własnej wartości, której nie bedzie w stanie nic zachwiac: ani szef szowinista/seksista, ani zdradzający mąż, ani drobne/większe niepowodzenia w życiu, które tylko kobiety wzmacniają. I to co napisała Dominisia: "Dokładnie nie ma kobiet brzydkich są tylko niezadbane".

To tak samo bzdurne powiedzenie, jak "kobieta , która siedzi w domu , to KURA DOMOWA", ma dobrze - bo cay czas siedzie w domu i mam czas tylko dla siebie". Cóz taka opcja życia , to etet 24/7/30/365. I nie dają urlopu, chorobowego i nie znają słowa "nie".

Naprawdę wystarczy tak niewiele, żeby poczuć się kobietą :D

Dziś otrzymałam najwiekszy komplement świata od mojego męża:D - to umoniło moja wiarę w to, że "Kobiety zawsze górą" - jak wróciła ze szkoły, mąż stwierdził, że nie wiem jak ja to robię, że siedząc z 1,5 rocznym dzieckiem w domu wszystko jest posprzatane, zrobine i jeszcze dziecko mi śpi przez 2-3 h, i jest uśmiehnięte i nie marudzi. Poprostu mnie za to PODZIWIA! I jak tu nie byc dumna z bycia kobietą.:)

Risika, Pattylein widzicie, a jednak to bardzo dumnie brzmi być kobietą. Najłatwiej zacząć od drobnostek. Mąż na pewno to docenia tylko nie zawsze mu się chce o tym mówić.

ShaVi nawiązując do Twojego dowcipu:)

- Wiecie Dlaczego Bóg najpierw stworzył mężczyznę, a dopiero potem kobietę?

- ????

- Cóż, zawsze zaczyna się od Zera:).

Troszkę seksistyczne, ale bardzo prawdziwe:)

Hehe widzę, że poczucie humoru dopisuje nie tylko mnie ;-) Racja facet nie przyzna się do czegoś dopóki nie przeżyje tego na własnej skórze kilka razy ;-) czemu mówię kilka? Bo jeden zazwyczaj to za mało;-)

Ja myślę, że tak po prawdzie to warto pracować w związkach głównie nad sobą. Jeśli posiądziemy cechy osobowości, które będą Nas satysfakcjonować ani się obejrzymy jak i nasz partner zacznie się sam z siebie zmieniać na lepsze. Mnie się wydaję,że kluczem do podrasowania swojego partnera jest podrasowanie samej siebie - swojej pewności siebie, radości z życia, optymizmu, odwagi życiowej i pasji do życia. Jeśli osiągniemy swój słodki sukces w akceptacji siebie będziemy lepsze dla partnera i zachęcimy go swoim przykładem do pracy nad sobą - więc po jakimś czasie i on będzie o jakiś malutki kroczek bliżej bycia lepszym dla Nas.Związek to relacja dwojga ludzi w której w każdej chwili jedno może być przykładem dla drugiego. Warto o tym pamiętać.Czekajmy na opinie panów ;-) Może któryś się odważy wbić w tą babską dyskusję o kobiecości ;-) Bo będąc egoistką pracującą nad sobą jesteś tan naprawdę osobą pracującą nad poprawa jakości swojego związku ..no i partnera ;-)

Kobieta jest opiekunką domu. To od niej zależy jaka będzie w nim atmosfera. Jeśli chcesz uśmiechu i dobrego samopoczucia partnera sama mu je daj zarażając go nim od siebie. Fakt niezła praca by z tego wyszła :-D Osobiście trwam w związku i niestety widzę, że często łatwiej mi się coś mówi i komuś radzi niż te swoje dobre rady wciela w życie. No, bo jak on zalezie mi za skórę to nic tylko zabić tłuczkiem do mięsa albo gazetą. Czasem mój facet się śmieje, że gdyby spojrzenie mogło zabijać to jemu nawet 7 kocich żyć by nie starczyło :-D Muszę sobie trochę nad tym popracować i wierzę moje Drogie, że Wy w życiu też od słów przechodzicie do czynów- ja przyznaję staram się, ale nie zawsze mi to wychodzi. Żadna z Nas nie jest doskonała, ale każda z Nas rodzi się z powołaniem do bycia jak najbliżej tej doskonałości, bo odpowiedzialność za ognisko domowe to bardzo ważna sprawa i ważne powołanie myślę większości z Nas :-) A i bez naszych uroczych panów byłoby Nam nudno i byłoby mniej tematów do plotek ;-P

Zgadzam się z ShaVi. Ja ostatnio wypróbowałam takie coś: nie złoszczę się, jestem uśmiechnięta, mówię wprost co czuję i czego mi potrzeba. Jak mi puszczą nerwy to staram się za chwilę uspokoić i przeprosić. To działa w naprawdę magiczny sposób, między nami jest lepiej niż kiedykolwiek mimo zmęczenia i nawału obowiązków (mamy maluście dziecko w domu 2 miesięczne) i tego, że czasami naprawdę jest trudno.

Nie ma recepty doskonałej tak samo, jak doskonałych kobiet i mężczyzn. Shavi, a rozmawiałaś z Nim szczerze? Powiedziałaś mu prosto, że to Cię rani i że jest Ci przykro, gdy tak mówi? Faceci są analitykami i kojarzą fakty. Nie tak często potrafią okazywać uczucia. Dlatego, my różnimy się od nich, bo podchodzimy do wszystkiego bardzo emocjonalnie, podczas, gdy Oni traktują to, jako normalność. Ciebie to dotknęło do głębi, a po Nim to spłynęło, jak po maśle. Ty siedzisz urażona, podczas, gdy On na kompie świetnie się bawi, nie wiedząc, nawet o tym, że Tobie jest przykro. Faceci nie kierują się emocjami, a my tak i dlatego, potem czujemy się zlekceważone i pokrzywdzone. Musisz konkretnie pogadać z Nim i jasno nazwać wszystkie rzeczy po imieniu. Oni nie bawią się w dopowiadanie sobie dalszego, naszego toku myślenia, nie interpretują naszych wypowiedzi. Oni szukają krótkich komunikatów: "Jest mi źle, przytul mnie". To musi być jasno wypowiedziane przez nas. Gdy tego nie powiesz wprost, nie będziesz przytulona i o co tu się obrażać? Może u Ciebie jest brak dialogu, ale nie z pretensjami? Ja od dłuższego czasu stosuję się do tego, co pisała Pattylein, że nie złoszczę się i uśmiecham się, oczywiście dbam o swoje zdanie, ale rozmawiam na argumenty i próbuję przekazać, jak ja to czuję. Spróbuj może od tej strony? Powodzenia.

Dzięki za rady moje Drogie. Staż mojego związku to półtorej roku, więc czasami się gubię i nie mogę się odnaleźć. Mam dosyć zadziorny charakterek i czasami jest mi ciężko się odnaleźć. Nie raz próbowałam z nim gadać. Ciężko to idzie. Wiecie -informatyk. Wszystko odbiera jako ataki, choć ja dużo czytam o trudnych rozmowach i staram się je prowadzić racjonalnie i bez oskarżeń...Mam nadzieję, że jakoś sobie z tym poradzę. Może jak zacznę nowy kierunek studiów od października i będę miała mniej czasu on bardziej mnie doceni i bardziej będzie o mnie zabiegał? Co o tym sądzicie?

Nie, że chce jakoś uciekać. Ale czuję, że przez to iż mam dużo czasu mój czas nie jest szanowany. Wierzę, że studia troszeczkę mu udowodnią, że ten nasz wspólny czas jest na prawdę czymś cennym. Wtedy on nabierze może dla mojego mężczyzny większej wartości. Staram się być dzielna i cały czas pracuję nad spokojem, ale mam wrażenie, że to iż on niedawno obronił inżyniera i pracuje sprawia, że on czuję się lepszy ode mnie. Na moje pomysły na siebie mówi, że są irracjonalne i niewykonalne. Kpina boli. On miał swój czas studiów i dał radę. Ja też mam ciekawy pomysł na siebie i chciałabym wsparcia nie zaś wybijania mi pomysłów z głowy. Kiedy spokojnie mówię, że zaburza mi się poczucie własnej wartości i argumentuję czemu tak jest dostaję burę i słyszę, że ubzdurałam sobie jakieś głupoty. Brakuje mi trochę jego wsparcia i szacunku do mojego czasu. Brakuje mi podziwu i zabiegania o mnie. I wierzę, że jak zacznę studiować to się zmieni. Wierzę, że wtedy mój mężczyzna się wykaże i zacznie o mnie zabiegać. Póki co trzeba przeczekać i się starać :-)

Oj tak, Eiger, zgadzam się z Tobą w 100% - wężowisko w ustach, za grosz kultury i do tego bardzo wysokie mniemanie o sobie "ja jestem pępkiem świata". Zachowanie godne pożałowania:(

Ja jestem wyjątkiem potwierdzającym regułę. Może dlatego, że mam 20 lat, a troszkę już widziałam i przeszłam. Ale zgadzam się z Wami- młode dziewczyny teraz są coraz gorsze niestety.

Oby. Miejmy nadzieję, że jednak nie będzie potrzeba do tego 8-miesięcznych pobytów w szpitalu jak w moim przypadku. Pozdrawiam

Właśnie przeczytałam tę poradę i komentarze.Chciałabym nawiązać do komentarzy na temat zachowania w autobusie ale akurat starszych na pozór miłych i kulturalnych pań. Kilka tygodni temu jadąc autobusem byłam świadkiem kiedy kontroler /ok 35 lat/ sprawdzał bilety i kiedy odwrócił się tyłem do dwóch pasażerek /w wieku ok. 60 lat/ jedna z pań złapała go za tyłek. Mężczyzna speszony spojrzał się na nią a pani skomentowała: Taki z pana apetyczny kąsek ze musiałam to zrobić chociaż wolałabym złapać z przodu.Wszyscy, którzy jechali /w tym młodzież szkolna/ po prostu zamilkli. A co do określenia że kobiety to słaba płeć - czasem lubię przed moim facetem udawać że coś jest dla mnie zbyt ciężkie, zbyt trudne do zrobienia i że np. nie potrafię wymienić żarówki /choć jak trzeba to to zrobię/. Wtedy moja druga połówka czuje się 100% facetem i puszy się jak paw.

Takim paniom jeszcze coś takiego w glowie. Mogą sobie robić, ale u siebie w domu. Jaki przykład dla młodych ludzi? A mówi się, że młodzież taka niewywchowana i chamska. Jak skomentować zachowanie tych pań? Trudo do tego się odnieść. Pozdrawiam

Risika, masz rację. Ja zacięcie nie upieram się, że panie coś nieprzyzwoitego zrobiły, ale jedynie w nieodpowiednim miejscu. Są do tego puby albo inne miejsca. Nie mam nic przeciwko temu, że kobiki poszaleją sobie już po 60-tce. To nawet dobrze o nich świadczy, bo są chętne do życia i jeszcze mogą i je to rajcuje. W tym wieku super mieć takie poczucie humoru. Świat tak pędzi do przedu, że dziś senior, czy seniorka siedząca na skaype albo pisząca swój blog jest niczym zaskakującym. I dobrze, że pokolenie starsze potrafi odnaleźć się w tej nowoczesności. Pozdrawiam.

Witam !!! Opisując historię starszych pań z autobusu. Chciałam tylko pokazać że zazwyczaj starsze panie zwracają uwagę młodzieży, że taka nie wychowana, nie zna granic dobrego smaku, że dziewczyny zachowują się wyzywająco itp. A tu sytuacja odwrotna.Fajnie, że ludzie starsi mają apetyt na życie: mają dorosłe już dzieci i mogą rozwijać swoje pasje, zainteresowania - oby tylko zdrówko im dopisywało, niech czerpią z życia jak najwięcej. Ale jeśli chodzi o panie z autobusu - zastanawiałam się jak bym się zachowała na miejscu kontrolera - starszym paniom nie wypada niegrzecznie odpowiedzieć. Ja pewnie byłabym czerwona jak burak i chciałabym zapaść się pod ziemię.

Dzięki za pozytywny odbiór. Pozdrawiam. A być kobietą nie jest łatwą sprawą. Sama zobacz, jak dyskusja rozwinęła się przy tej poradzie. Pozdrawiam.

Ostatnio zaczełam sie dwójnasób zastanawiac nad znaczeniem "być kobietą" ( do tego stopnia, że mi sie pisac blog zachciało). I doszłam do ciekawego wniosku ( po eksperymentach na sobie) - bycie kobietą to bycie Sobą - bez wzgledu na to co powiedzą inni, bez względu na najnowsze trendy mody, bez względu na to co myslą o świecie inni. Może to co teraz napiszę uznacie za objaw choroby psychicznej, ale.....

Moja starsza córka ma 10-ć lat. Zaczęła dojrzewać, więc zaczeła podbierać mi kremy, maseczki itp. rzeczy. Ostatnio byliśmy właśnie u dziadków i jak to dziadek zaczął ją wypytywać czy ma juz chłopaka, czy sie zakochała i ble, ble, ble. Słuchałam tego, słuchałam i w końcu nie wytrzymałam i powiedziałam mu, że ma jej odpuścić, bo przecież nie musi mieć chłopaka , może mieć dziewczynę. Dziadek tak rozdziawił buzię, że wypadłą mu górna sztuczna szczęka ( widok był niezapomniany:D). za chwilę usłyszałam , że jestem zboczona, nienormalna i wogóle to co ja sobie myslę, bo przecież tylko jacys zwyrodnialcy kochają inaczej.

I wiecie co najbardziej mnie w tej sytuacji ucieszyło - to że nawet groźba "ekskomuniki" mnie nie złamała. KOBIETA - TO BRZMI DUMNIE!