Porozmawiajmy z córką i spróbujmy się dowiedzieć czy przyczyną tego nawyku nie jest jakiś konkretny problem (np. z rówieśnikami, czy nowa szkoła), gdy tak jest skupmy się na rozwiązaniu tego problemu, a nawyk obgryzania paznokci zniknie.

Możemy pokazać córce swoje zadbane dłonie, paznokcie, nauczyć ją robić manicure, być może zacznie przywiązywać uwagę do tego jak jej dłonie wyglądają i przestanie obgryzać paznokcie.

Idźmy razem do manicurzystki, która przywróci paznokciom córki ładny wygląd, bywa że nie chcąc zniszczyć np. ozdób paznokci dziewczęta przestają obgryzać paznokcie.

Nie krytykujmy dziecka, bowiem nieustanne zwracanie uwagi nie motywuje do walki z nawykiem, natomiast ciągle przypomina córce, że ma z tym problem.

Jednak zwróćmy też uwagę, czy dziecko nie obgryza paznokci np. podczas oglądania sceny z filmu pełnej grozy, czy przy odrabianiu lekcji, może to być automatyczna reakcja na stres. Wówczas dobrze jest wykorzystać sposób, który natychmiast przypomni, da sygnał ,,nie rób tego”, ale nie będzie to krytyka dziecka np. pomalowanie córce paznokci lakierem o gorzkim smaku.

Ostatnią i najważniejszą rzeczą jest pochwała. Gdy córka zrozumie, że obgryza paznokcie( bardzo często robi to nieświadomie, automatycznie) i zacznie z tym walczyć, gdy małymi kroczkami paznokcie zaczną się regenerować, chwalmy ją za postęp. Pamiętajmy, że gdy córka raz pozbędzie się nawyku na dłuższy okres( np.3 miesięcy) i w chwili słabości zdarzy jej się obgryźć paznokcia wówczas będzie odczuwała ból (zakończenia nerwowe też się zregenerują, obniży się adaptacja do bólu). Sama zrozumie, że lepiej unikać obgryzania paznokci.