Pod żadnym pozorem, nie mów rodzicom o ciąży od razu. Najpierw musisz ustalić z Twoim partnerem linię obrony. Przygotujcie sobie odpowiedzi na pytania, które padną z ust Twoich rodziców na 100% np. Jak Wy to sobie teraz wyobrażacie? Dziecko kosztuje. Skąd weźmiecie pieniądze? A co ze szkołą? Musicie w tej sytuacji wypowiadać się, i postępować, jak dwoje dorosłych ludzi. Ustalcie plan działania tak ,żeby na każde zadane pytanie, odpowiedzieć bez zastanowienia. Poza tym, pamiętaj, żeby mieć z partnerem jedno stanowisko. Jeśli chcecie uchodzić za ludzi odpowiedzialnych, musicie się ze sobą dogadać.

Drugą ważną ,ale i bardzo trudną sprawą ,jest wypracowanie sobie stanowiska w kwestii aborcji, i oddania dziecka do adopcji. Trzeba z góry założyć, że taką propozycję, złożą wam rodzice. Wiem, że macie jeszcze sporo czasu na podjęcie decyzji, ale najlepiej będzie, jak omówicie tą sprawę na samym początku. Podejmijcie w tej kwestii ,to samo stanowisko. Asertywnie go brońcie i o nim mówcie. W końcu to wasze dziecko.

Proponuję, abyś rodzicom powiedziała, że za jakiś czas będziecie musieli poważnie porozmawiać np. „W sobotę przyjdzie mój chłopak. Musimy z wami porozmawiać”. Pierwszą myślą jaka przyjdzie do głowy Twoim rodzicom, będzie ciąża. Jeśli Cię o to zapytają, powiedz: „Nie martwcie się. Wszystkiego dowiecie się w sobotę.” Twoi rodzice chcąc/nie chcąc, zaczną rozmyślać, jaki jest powód tego spotkania. I choć będą się wzbraniali przed wizją ciąży, ta myśl nie da im spokoju. W ten sposób, oswoją się troszeczkę, z wizją
Twojej ciąży.

W dniu rozmowy, usiądź obok swojego partnera, złap go za rękę i spokojnie (na ile to możliwe) powiedz rodzicom ,że spodziewasz się dziecka. To zapewne będzie jedna z najcięższych rozmów w Twoim życiu. Ale uszy do góry! Będzie dobrze. Nie martw się tym, że stracisz wszystko w oczach Twoich rodziców. Oni po tej wiadomości, będą potrzebowali czasu, żeby ochłonąć. Zobaczysz, że z czasem, wszystko wróci do normy.