Depresja jest chorobą cywilizacyjną jak nadciśnienie, otyłość czy cukrzyca. Nie traktujcie jej jakby to było lenistwo czy słaby charakter. Unikajcie zatem rad typu "weź się ogarnij", "głowa do góry" itd...

Jeśli zauważacie u bliskiej osoby objawy depresji takie jak apatia, zanik zainteresowań, brak radości - spróbujcie ja nakłonić do wizyty u psychologa bądź lekarza psychiatry. Przy czym, ponieważ jest to nadal temat tabu, należy przy tym zachować najdalej posuniętą delikatność.

Jeśli bliski dotknięty depresją zdecyduje się na leczenia, przypominajcie mu o regularnym przyjmowaniu leków, jeśli takowa kuracja zostanie przepisana. Osoby w depresji bowiem mają często z tym problem, bo i w kwestii wyzdrowienia często jest im "wszystko jedno". Próbujcie też nie na zasadzie perswazji, ile raczej powtarzania jako swego poglądu, zaszczepić choremu przekonanie, że depresję można wyleczyć.

Musicie być cierpliwi i na pewien czas przejąć niektóre obowiązki chorego. Nie wypominajcie mu tego, ale też nie rozweselajcie go na siłę.

Czas depresji nie jest dobrym momentem na podejmowanie ważnych decyzji. Jeśli takowe stoją przed chorym, poproście go, by je odroczył do chwili, kiedy spojrzy na świat bardziej obiektywnym okiem.

Jeśli depresja bliskiej osoby dotyka Was osobiście i frustruje, również nie bójcie się skorzystać z porady psychologicznej. Nie chodzi tu o jakąś kurację dla Was, ale o wskazówki, jak postępować, jak znosić daną sytuację.
Pomocne mogą też okazać się lektury w temacie - czy to książki, czy artykuły w specjalistycznych portalach psychologicznych.