Uświadom sobie najpierw swoje uczucia w związku z zaistniałym konfliktem. Nazwij je. Określ też czego oczekujesz od partnera/partnerki.

Spróbuj zrozumieć pozycję drugiej strony. Co ona/on czuje. Jakie są pobudki jej/jego zachowania.
Nie usprawiedliwiaj postępowania ani swojego ani partnerki/partnera. Spróbuj - na ile to możliwe - chłodno ocenić sytuację.

W czasie rozmowy mów o swoich odczuciach, swojej złości, frustracji, gniewie, niepokoju. Mów, jak na Ciebie wpływają konkretne zachowania czy słowa partnera/partnerki. Nie wychodź poza tą konkretną sytuację, nie wypominaj mu/jej innych historii, nie analizuj całego związku czy małżeństwa.
Pozwól też na wyrażanie swojego stanowiska drugiej stronie. I nie pozwalaj mu/jej rozwodzić się nad historią całej Waszej znajomości. Przerywaj grzecznie acz stanowczo, np. słowami: "chwileczkę, porozmawiajmy konkretnie o ...", "zaraz, zaraz, nie wszystko na raz, po kolei, najpierw mieliśmy porozmawiać o...".

Unikaj wszelkich ogólnikowych oskarżeń typu: "Ty zawsze...", "Ty nigdy...", "Wszystkie kobiety to...", "Jesteś jak wszyscy faceci...".

Bez owijania w bawełnę powiedz partnerowi/partnerce, czego oczekujesz w związku z zaistniałym konfliktem - jakich zmian oczekujesz, jakich rozwiązań. Niech on/ona również wyrazi swoje oczekiwania.

Gdy dojdziecie do wspólnych ustaleń, upewnij się, że rozumiecie je tak samo. Powtórz zatem, jak Ty rozumiesz to rozwiązanie i poproś o to samo partnera/partnerkę.