Przed wyjazdem zadzwoń do schroniska (planowanego miejsca noclegu), żeby dowiedzieć się, jak wygląda sytuacja na szlakach – ile jest śniegu, czy szlaki są „przechodzone”?

Wybieraj szlaki „przechodzone”, czyli te, po których ktoś już przeszedł albo przejechał skuterem śnieżnym. Idź „po śladach”, jest to mniej męczące niż przebijanie się przez głęboki śnieg.
Jeżeli idziecie grupą po głębokim śniegu, idźcie jedno za drugim i zmieniajcie osobę idącą na przedzie – „torującą” – co kilkaset metrów.

Planuj trasę tak, aby była dostosowana do warunków zimowych – krótsza niż latem – i żeby była możliwość jej skrócenia, jeżeli warunki pogodowe do tego zmuszą.

Pamiętaj, że chodzenie w głębokim śniegu jest bardzo wyczerpujące. Przeciętny człowiek po głębokim śniegu (powyżej kolan) może przejść najwyżej kilka kilometrów dziennie.

Unikaj chodzenia samemu.

Jeżeli szlak, którym chcesz iść, jest zasypany głębokim śniegiem – zawróć. To nie ujma na honorze. Poczekaj, może uda się zebrać kilka osób na wycieczkę?

Używaj ochraniaczy na buty (stuptutów) - chronią przed śniegiem wpadającym do butów (bardzo moczy i wyziębia).
Jeżeli masz taką możliwość, użyj rakiet śnieżnych lub nart biegowych/śladowych. Sprawiają, że człowiek mniej się zapada w śniegu i tym samym znacznie mniej się męczy.

Uważaj przy przechodzeniu przez zasypane strumienie – lód na nich może się zarwać, a zimą nie warto się zamoczyć. Uważaj też przy przechodzeniu przy zasypane drzewa – mogą obok nich powstawać „jamki”, w które można się zapaść.