Co to jest poezja? Nie dajmy się wtłoczyć w terminologię polonistyczną. Poezje to wiersze. A wiersze to pewna niedosłowność, niedopowiedzenie, tajemnica - także swoista estetyka. Najlepiej poezję opisują właśnie poetyckie sformułowania: "opowiadanie o tym, czego nie sposób opowiedzieć", "poszukiwanie cienia gwiazdy" itp...

Poezji nie trzeba rozumieć. Poezję można rozumieć na swój sposób. W poezji nie ma standardów ISO, dyrektyw Unii Europejskiej, norm jakości itd. Nikt też nie ma patentu na dobry wiersz. Do poezji podchodzić należy na luzie - i do poetów też. Do swojej zaś twórczości najbardziej.

Poezję trzeba czuć. Jeśli nie jesteś w stanie słowami opisać, dlaczego takie a nie inne słowa robią na Tobie wrażenie, to jest OK. Patrz też punkt 2.

Wystarczającym powodem do pisania wierszy jest sama potrzeba pisania. Jak taką odczuwasz, po prostu pisz. Nie pytaj nikogo o pozwolenie itp. Nie przejmuj się, jak Twoje wiersze nie są dobre. Może kiedyś się poprawią. Może nigdy. To nie jest ważne. Dla tworzenia jest ważna chwila obecna. Pisanie ma swoją rolę także terapeutyczną - przelewanie na papier swoich emocji i stanów (w poezji - wiadomo - w sposób nie zawsze dosłowny) pozwala spojrzeć na nie nieco z dystansu.

Nie pisz zbyt długich wierszy. Kilkanaście linijek powinno starczyć. Jeśli masz tzw. długi temat, podziel go na części pierwsze i każdej poświęć osobny utwór... albo napisz cykl, np. "Pierwszy wiersz o miłości", "Drugi wiersz o miłości" itd. W wierszach tych może występować ten sam podmiot liryczny bądź bohater (patrz: pan Cogito Z. Herberta).

"Miej serce i patrzaj w serce". Poezja to sfera emocji, uczuć, doznań bardziej aniżeli racjonalnego oglądu świata. Unikaj jednak nadużywanych słów o ogólnym, niekonkretnym znaczeniu: nicość, pustka, cierpienie, dusza.

Jeśli już zbierze Ci się większa liczba wierszy, możesz je przejrzeć i zorganizować w tzw. tomik. Nikt tak naprawdę nie czyta tomików nieznanych autorów, ale jakaś pamiątka zostanie. Możesz też prowadzić poetyckiego bloga, jeśli odczuwasz potrzebę dzielenia się swoją twórczością. Możesz nagrać niektóre wiersze, podłożyć jakieś zdjęcia i wrzucić na YouTube, jeśli uważasz, że wiersz zyskuje, gdy się go czyta w określony sposób.
Jeśli jednak nie chcesz się z całym światem dzielić swoimi zapiskami, to też jest OK.
Subiektywność we wszelkiej postaci jest poezji domeną.