Na język, w którym kot porozumiewa się z opiekunem, składa się szereg gestów, rodzajów tonacji miauknięć i zachowań. Te podstawy dobry opiekun powinien znać przed wpuszczeniem nowego lokatora do swojego mieszkania, by żyć z kotem w zgodzie.

Wyczulony jest na ton opiekuna i doskonale odbiera, w jakim nastroju on jest. Wie, kiedy może pozwolić sobie na zaczepkę i prowokację do zabawy. Podniesiony ton dla kota oznacza, że trzeba się schować, bo będzie reprymenda za złe zachowanie. Oczywiście nigdy do tego nie używa się żadnych kar cielesnych.

Często powtarzane imię utrwala się w głowie kota i reaguje on na nie w momencie, gdy woła się go spokojnym głosem. Postawa przyjacielska oznacza postawiony do góry ogon i radosne mruknięcie. Tak dzieje się, gdy nadchodzi pora jedzenia. Ma to opanowane do perfekcji.

Kot nie lubi być sam. Musi mieć zapewnioną rozrywkę, gdy nie ma Cię w domu. Pamiętaj, że codziennie trzeba wymieniać wodę do picia i dbać o to, by kotek miał cały czas do niej dostęp.

Gdy wychodzisz z domu, przygotuj mu mnóstwo zabawek, kolorowych piłeczek, by mógł zająć się tym, a nie Twoją najlepszą antyczną komodą i na przykład pozostawić piękne ślady pazurów.

Z nudów koty skaczą po wszystkich meblach, dlatego gdy nie chcesz mieć tajfunu po powrocie do domu, od pierwszego dnia próbuj uczyć malca, że istnieją w tym domu granice wspinania się na meble. To dość skuteczny sposób po mozolnym, ale konsekwentnym działaniu. Nie można podczas nauki bagatelizować złych nawyków. Od razu należy zareagować i pokazać kotu, że to niewłaściwe zachowanie.

Zastosowanie się do tych wskazówek pozwoli na uniknięcie wielu przykrych doświadczeń zarówno u malca, jak i opiekuna. Zachowanie dyscypliny w postaci zakazu wskakiwania na wszystko co popadnie uchroni kota od przypalenia sobie swoich wąsów albo zetknięcia się z czymś, co wcale nie musi być przyjemne. Zasady wpajane kotu kształtują w jego psychice pozytywne skojarzenia. Poprzez taki zabieg można kota nauczyć i przyzwyczaić do prawidłowych zachowań. Wzajemne szanowanie się daje podwójną korzyść dla właściciela oraz kota. Z jednej strony milusiński wie, jak ma z Tobą postępować, gdy będzie coś chciał, a Ty zyskujesz pełne zaufanie kota i jego dozgonną przyjaźń. Pamiętaj: nie każdy zasługuje na ufność kota. Wystarczy zobaczyć, ilu nieszczęśników pałęta się po osiedlach – głodne, bez domu albo siedzące w boksach w schroniskach dla zwierząt, czekające na kolejną szansę.
Smutne jest to, że krzywdę robi człowiek, który ma czelność nazywać siebie „przyjacielem”.