Kupując deskę szklaną sprawdź, czy nie ma na niej pęknięć, oraz czy brzegi i kanty szklanej tafli są gładkie i zeszlifowane tak, by nie uszkodzić sobie rąk podczas prac kuchennych. Nie kupuj desek ze szkła, które są cienkie – szybko mogą się stłuc.

Kupując deskę drewnianą, szczególnie u przygodnego sprzedawcy, … powąchaj ją. Jeśli czujesz charakterystyczną woń pleśni lub stęchlizny, daruj sobie taki zakup. Drewniana nowa deska musi być sucha i mieć neutralny, naturalny zapach.

Kupując deskę z tworzywa sztucznego, szukaj atestów, które potwierdzą, że produkt nadaje się do kontaktu z żywnością. Nie każdy plastik to bezpieczna melamina.

Nie stosuj tej samej deski do krojenia surowego mięsa i innych produktów spożywczych. Mikroorganizmy ulokowane na mięsie mogą zakazić pozostałą żywność. Jak? Wystarczy, że nie domyjesz deski lub mycie nie usunie resztek, które mogły się wcisnąć w zakamarki, załamania, szczeliny.

Z powodu powyższego – deska kuchenna powinna mieć ściśle określone przeznaczenie: tylko do warzyw, tylko do mięsa, tylko do pieczywa, itd.

Każda deska kuchenna (nawet ta, na której krojone jest tylko pieczywo) powinna być raz na jakiś czas porządnie wyszorowana szczotką, równie dokładnie spłukana i obficie polana wrzątkiem. Sparzenie wrzątkiem daje większą pewność, że deska jest rzeczywiście czysta.

Deski szklane świetnie nadają się do mięsa – krojenie nie uszkodzi powierzchni szkła, a płyny wyciekające z mięsa nie wnikają w mikroszczeliny przyboru kuchennego, bo ich tam zwyczajnie nie ma.

Jeśli deska szklana jest podklejona folią, a ta zaczyna się przy brzegach odlepiać, lepiej usuń plastik całkowicie. Deska wtedy może i nie będzie już tak ładnie kolorowa, ale będzie za to bezpieczniejsza – pod względem higienicznym.

Co jakiś czas wymieniaj deski. Przyjdzie na to pora, kiedy deski drewniane będą miały pęknięcia i głębsze rysy, a te z melaminy zaczną się „strzępić”.