Jeśli jesteśmy świadkami wypadku drogowego, upewnijmy się, czy poszkodowany i wszyscy świadkowie zdarzenia są bezpieczni. Jeśli my, lub inni uczestnicy zdarzenia, mamy pod ręką trójkąt ostrzegawczy, oznaczmy miejsce wypadku, tak, aby nikt nas nie wpadł w czasie udzielania pomocy. Możemy również poprosić inne osoby – zawsze w miejscu wypadku zbierają się gapie – o pomoc w zabezpieczeniu miejsca wypadku.

Sprawdźmy reakcję poszkodowanego: delikatnie potrząśnijmy za ramiona i głośno zapytajmy: Czy wszystko w porządku? Jeżeli reaguje: zostawmy poszkodowanego w pozycji, w której go zastaliśmy, o ile nie zagraża mu żadne niebezpieczeństwo, dowiedzmy się jak najwięcej o stanie poszkodowanego i wezwijmy pomoc, jeśli będzie potrzebna, regularnie oceniajmy jego stan do czasu przybycia karetki. Jeżeli nie reaguje: poprośmy kogoś z tłumu o wezwanie pomocy, odwróćmy poszkodowanego na plecy, a następnie udrożnijmy jego drogi oddechowe, wykonując odgięcie głowy i uniesienie żuchwy, umieszczamy jedną rękę na czole poszkodowanego i delikatnie odginamy jego głowę do tyłu, pozostawiając wolny kciuk i palec wskazujący tak, aby zatkać nimi nos jeżeli potrzebne będą oddechy ratunkowe, opuszki palców drugiej ręki umieszczamy na żuchwie poszkodowanego, a następnie unosimy ją w celu udrożnienia dróg oddechowych.

1 Utrzymując drożność dróg oddechowych wzrokiem, słuchem i dotykiem poszukajmy prawidłowego oddechu oceńmy wzrokiem ruchy klatki piersiowej, nasłuchujmy przy ustach poszkodowanego szmerów oddechowych, starajmy się wyczuć ruch powietrza na swoim policzku. W pierwszych minutach po zatrzymaniu krążenia poszkodowany może słabo oddychać lub wykonywać głośne, pojedyncze westchnięcia. Nie należy ich mylić z prawidłowym oddechem. Na ocenę wzrokiem, słuchem i dotykiem przeznaczamy nie więcej niż 10 sekund. Jeżeli mamy jakiekolwiek wątpliwości czy oddech jest prawidłowy, działamy tak, jakby był nieprawidłowy. Jeżeli oddech jest prawidłowy: układamy poszkodowanego w pozycji bezpiecznej, prosimy kogoś lub sami wzywamy pomoc,regularnie oceniamy oddech, zachowując gotowość do wkroczenia w każdej chwili z reanimacją.

2 Jeżeli oddech nie jest prawidłowy: prosimy kogoś o wezwanie pomocy, jeżeli jesteśmy sami, najpierw wzywamy pogotowie, następnie przystępujemy do akcji reanimacyjnej zgodnie z poniższym opisem: klękamy obok poszkodowanego, układamy nadgarstek jednej ręki na środku klatki piersiowej poszkodowanego, układamy nadgarstek drugiej ręki na już położonym,splatamy palce obu dłoni i upewniamy się, że nie będziemy wywierać nacisku na żebra poszkodowanego; nie uciskajmy nadbrzusza ani dolnego końca mostka, pochylamy się nad poszkodowanym, wyprostowane ramiona ustawiamy prostopadle do mostka i uciskaj na głębokość 4;5 cm, po każdym uciśnięciu zwalniamy nacisk na klatkę piersiową, nie odrywając dłoni od mostka. Powtarzamy uciśnięcia z częstotliwością 100/min, nieco mniej niż 2 uciśnięcia/s, okres uciskania i zwalniania nacisku, relaksacji, mostka powinien być taki sam.

Połączmy uciskanie klatki piersiowej z oddechami ratowniczymi:po wykonaniu 30 uciśnięć klatki piersiowej udrażniamy drogi oddechowe, odginając głowę i unosząc żuchwę, zaciśnijmy skrzydełka nosa, używając palca wskazującego i kciuka ręki umieszczonej na czole poszkodowanego, pozostawmy usta delikatnie otwarte, jednocześnie utrzymując uniesienie żuchwy, weźmy normalny wdech i obejmijmy szczelnie usta poszkodowanego swoimi ustami, upewniając się, że nie ma przecieku powietrza, wdmuchujemy powoli powietrze do ust poszkodowanego przez około 1 sekundę, tak jak przy normalnym oddychaniu, obserwując jednocześnie czy klatka piersiowa się unosi \\\\\\\
taki oddech ratowniczy jest efektywny, utrzymując odgięcie głowy i uniesienie żuchwy, odsuńmy swoje usta od ust poszkodowanego i obserwujmy czy podczas wydechu opada jego klatka piersiowa, jeszcze raz nabierzmy powietrza i wdmuchnijmy do ust poszkodowanego, dążąc do wykonania dwóch skutecznych oddechów ratowniczych; następnie ponownie ułóżmy ręce w prawidłowej pozycji na mostku i wykonajmy kolejnych 30 uciśnięć klatki piersiowej, kontynuujmy uciskanie klatki piersiowej i oddechy ratownicze w stosunku 30 : 2, przerwijmy swoje działanie w celu sprawdzenia stanu poszkodowanego tylko wtedy, gdy zacznie on prawidłowo oddychać. W innym przypadku nie przerywamy resuscytacji aż do przybycia karetki. Jeżeli wykonany pierwszy oddech ratowniczy nie powoduje uniesienia się klatki piersiowej jak przy normalnym oddychaniu, wykonajmy następujące czynności : sprawdźmy jamę ustną poszkodowanego i usuńmy widoczne ciała obce, sprawdźmy, czy odgięcie głowy i uniesienie żuchwy są poprawnie wykonane, wykonajmy nie więcej niż 2 próby wentylacji za każdym razem, zanim podejmiemy ponownie uciskanie klatki piersiowej. Jeżeli na miejscu zdarzenia jest więcej niż jeden ratownik, ratownicy powinni się zmieniać podczas prowadzenia reanimacji co 1;2 minuty, aby zapobiec zmęczeniu. Należy zminimalizować przerwy w resuscytacji podczas zmian.

Reanimację ograniczoną wyłącznie do uciśnięć klatki piersiowej możemy prowadzić w następujących sytuacjach: Jeżeli nie jesteśmy w stanie lub nie chcemy wykonywać oddechów ratowniczych, zastosujmy uciśnięcia klatki piersiowej.Jeżeli stosujemy wyłącznie uciśnięcia klatki piersiowej, wykonujmy je bez przerwy, z częstotliwością 100 uciśnięć /min, Przerwijmy swoje działanie w celu sprawdzenia stanu poszkodowanego tylko wtedy, jeżeli zacznie on prawidłowo oddychać. W innym przypadku nie przerywamy aż do przyjazdu karetki

Zaleca następującą sekwencję postępowania w celu ułożenia poszkodowanego w pozycji bezpiecznej:1.zdejmujemy okulary poszkodowanego,2.klękamy przy poszkodowanym, upewniając się, że obie nogi są wyprostowane, 3.rękę bliższą nam, układamy pod kątem prostym w stosunku do ciała, a następnie zginamy w łokciu, pod kątem prostym tak, aby dłoń ręki była skierowana do góry,4.dalszą rękę układamy w poprzek klatki piersiowej i przytrzymujemy stroną grzbietową przy bliższym nam policzku,5.drugą swoją ręką łapiemy za dalszą kończynę dolną tuż powyżej kolana i podciągamy ją ku górze, nie odrywając stopy od podłoża,6.przytrzymując dłoń dociśniętą do policzka, pociągamy za dalszą kończynę dolną tak, by ratowany obrócił się na bok w naszym kierunku,7układamy kończynę, za którą przekręciliśmy poszkodowanego w ten sposób, aby zarówno staw kolanowy jak i biodrowy były zgięte pod kątem prostym, 8 odginamy głowę ratowanego ku tyłowi by upewnić się, że drogi oddechowe są drożne, 9.gdy jest to konieczne, układamy rękę ratowanego pod policzkiem tak, by utrzymać głowę w odgięciu, 10 regularnie sprawdzamy oddech.