Dobrze powiedziane. Ja jednak jakoś nie stosowałem się do tych reguł, które to (słusznie zresztą) uznane są za prawidłowe. Metronom to podstawa - wszędzie tak mawiają. Wobec tego kupiłem metronom i... skończyło się na kilku zabawach różnymi "tykaniami", jedną, może dwiema sesjami treningu i na tym koniec.

Jest coś lepszego od metronomu - poczucie rytmu :) Jak człowiek gra na instrumencie, pewnie takowe ma, a jak nie, to je znajdzie prędzej czy później ;P Kwintesencją tego jest bicie - bicia nie należy się wyuczać do każdej piosenki "książkowo". Trzeba wyrobić sobie nawyk stałego ruchu ręką a potem wszystko z czasem zaczyna się dziać automatycznie - muzyka płynie z serca. Noga sama tupie i rytm jest trzymany.

Co do tupania - ono z kolei przydaje się, kiedy zamiast sekwencji akordów musimy grać solówki i zwykłe bicie nie wchodzi w grę. Wtedy po prostu nie przestawaj tupać, tup też w głowie, słuchaj perkusji. Ot, cała filozofia :)

"po pewnym czasie człowiek przyzwyczaja się do grania w rytmie . "

- Amen! Najważniejsze, żeby sobie nie narobił złych nawyków na początku, potem już będzie z górki ;)